Tijdens mijn concerten nodig ik het publiek uit om niet alleen te luisteren, maar ook mee te zingen. Ik leer eenvoudige, soms meerstemmige melodieën aan. Mijn eigen liederen vormen het vertrekpunt voor momenten van ontmoeting, waarin de grens tussen artiest en publiek soms vervaagt.

Elk optreden krijgt mee vorm door de mensen die aanwezig zijn. Ik stem me af op de groep en laat ruimte voor wat er op dat moment ontstaat.

Er is ruimte om te luisteren, geraakt te worden en je stem te laten horen. Meedoen mag, maar hoeft niet.

Lees ook over Shared Voices.

During my concerts, I invite the audience not only to listen, but also to sing along. I teach simple melodies, sometimes with several vocal parts. My own songs become a starting point for moments of connection, where the boundary between artist and audience sometimes begins to dissolve.

Each performance is shaped in part by the people who are there. I tune in to the group and leave room for whatever emerges in the moment.

There is space to listen, to be moved and to let your voice be heard. You are welcome to join in, but there is no obligation.

Read more about Shared Voices.

Naast muziek en samen zingen groeit mijn interesse in het begeleiden van gesprekken waarin kwetsbaarheid, spanning en verschil een plek mogen krijgen.

Binnen mijn eigen community Goudsbloem doe ik ervaring op met het bespreekbaar maken van wat onder de oppervlakte leeft. Vanuit een sociocratische werking richtte ik een aparte cirkel op om aandacht te geven aan spanningen en wrijvingen binnen de groep.

Ik voel vaak aan wanneer er iets onder de oppervlakte leeft dat nog niet uitgesproken of gevoeld kan worden. Vanuit mijn kennismaking met Processwork (Arnold Mindell), onder meer via een jaar Facilitating Our Future, onderzoek ik hoe individuele gesprekken en groepsinterventies ruimte kunnen maken voor wat nog geen stem heeft gekregen.

Deze praktijk is nog in ontwikkeling. Ik onderzoek hoe ik deze ervaring ook buiten mijn eigen community kan inzetten.

Alongside music and singing together, I am becoming increasingly interested in facilitating conversations where vulnerability, tension and differences can have a place.

Within my own community, Goudsbloem, I am gaining experience in bringing into the open what lives beneath the surface. As part of our sociocratic way of working, I created a dedicated circle to give attention to tensions and friction within the group.

I often sense when something is present beneath the surface that has not yet been spoken or fully felt. Drawing on my introduction to Processwork (Arnold Mindell), including one year of Facilitating Our Future, I am exploring how individual conversations and group interventions can make room for what has not yet found a voice.

This practice is still developing. I am exploring how I might bring this experience beyond my own community.

Een maand lang wandelde ik met Drinkable Rivers langs de Schelde. Elke dag zong ik mijn lied Alongside The River We Walk als anthem voor de tocht.

Tijdens die maand creëerde ik ook The River Cannot Be Tamed. In het Stadsmuseum Vleeshuis in Dendermonde zag ik een simulatie van de Scheldevallei, duizenden jaren voor Christus. Verdriet overmande me: ik had al drie weken naast een ingedijkte rivier gewandeld, met af en toe een oude Scheldearm. Dat is een overgebleven rivierbocht waar vroeger de Schelde zelf stroomde, voordat de rivier haar loop verlegde of werd rechtgetrokken.

Deze woorden van Bayo Akomolafe vatten de inhoud van mijn lied mooi samen:

“We speak as if meandering were a deviation from a truer path. But the river knows no other way. To ‘correct’ its curves is to erase its identity.”

Tijdens deze tocht kwamen verschillende draden van mijn werk samen: muziek, samen onderweg zijn en betrokkenheid bij de levende wereld.

For a month, I walked along the Scheldt with Drinkable Rivers. Every day, I sang my song Alongside The River We Walk as an anthem for the journey.

During that month, I also created The River Cannot Be Tamed. At the Vleeshuis City Museum in Dendermonde, I saw a simulation of the Scheldt Valley as it existed thousands of years before Christ. I was overcome with sadness. I had already spent three weeks walking beside a river confined by dikes, occasionally passing an old river arm — a remnant of a former bend where the Scheldt once flowed, before the river changed course or was straightened.

A quote by Bayo Akomolafe beautifully captures the essence of my song:

“We speak as if meandering were a deviation from a truer path. But the river knows no other way. To ‘correct’ its curves is to erase its identity.”

During this journey, different threads of my work came together: music, travelling together and caring about the living world.